Namaszczony sługa Boży

Drukuj

 

O Jezusie z Nazaretu, jak Bóg namaścił go Duchem Świętym i mocą, jak chodził, czyniąc dobrze i uzdrawiając wszystkich opętanych przez diabła, bo Bóg był z nim (Dz. 10,38)

Każdy sługa Boży oczekuje i pragnie Bożego namaszczenia. Będąc na nabożeństwie czy ewangelizacji również oczekujemy Bożego prowadzenia i namaszczenia Ducha Świętego. Chcemy słuchać namaszczonego kazania, modlitwy czy też śpiewu. Z namaszczeniem wiązane są wielkie nadzieje, stąd też chciałbym sięgnąć do Bożego Słowa i poszukać odpowiedzi na pytanie: Czym jest namaszczenie i czego naucza nas Biblia o namaszczeniu?

W zacytowanym na wstępie fragmencie Słowa Bożego, znajdujemy ciekawą informację. Po pierwsze: tym, który namaścił Pana Jezusa jest Bóg. Został On namaszczony Duchem Świętym do czynienia dobra i prowadzenia dzieła Bożego w mocy i sile. Namaszczenie jest ściśle połączone z Bożą obecnością i Jego kierownictwem. Zauważmy, że to namaszczenie miało zasadniczo dwa cele: czynienie dobra i prowadzenia dzieła Bożego. Chciałbym to bardzo mocno podkreślić: czynienie dobra i służba w mocy Ducha Świętego.

Kiedy sięgniemy do Starego Testamentu zauważymy, że Bóg wydaje oświadczenie dotyczące króla Dawida: Znalazłem Dawida, sługę mego, Namaściłem go świętym olejem moim,  Ręka moja wspierać go będzie, A ramię moje umocni go (Ps. 89,21-22). Pan Bóg, namaszczając Pana Jezusa, uczynił to dokładnie tak samo jak uczynił to w przypadku króla Dawida, gdzie namaszczając go świętym olejem zapewnił mu swoje wsparcie i umocnienie.

Nowy Testament objawia prawdę o namaszczeniu: Tym zaś, który nas utwierdza wraz z wami w Chrystusie, który nas namaścił, jest Bóg, który też wycisnął na nas pieczęć i dał zadatek Ducha do serc naszych (II Kor. 1,21-22). Pan Bóg namaścił Pana Jezusa, Dawida i w okresie łaski dokonuje namaszczenia swoich wiernych przez Ducha Świętego.

Z pewnością nie pomylę się stwierdzając, że w dzisiejszych czasach namaszczenie kojarzy się głównie ze szczególnymi cudami lub potężnym działaniem Ducha Świętego. Na potwierdzenie tak rozumianego namaszczenia, przytoczę kilka biblijnych przykładów.

Stary Testament:

1.      Weź laskę i zgromadź zbór, ty i Aaron, twój brat. Przemówcie na ich oczach do skały, a ona wypuści z siebie wodę. Wydobędziesz dla nich wodę ze skały i napoisz zbór i ich bydło (IV Mojż. 20,8).  

2.      Gdy zaś stopy kapłanów, niosących Skrzynię Pana, władcy całej ziemi, staną w wodzie Jordanu, wody Jordanu zostaną rozdzielone i wody płynące z góry staną jak jeden wał (Joz. 3,13).  

Nowy Testament:

1.      Gdy zaś wyszli z wody, Duch Pański porwał Filipa i eunuch nie ujrzał go więcej, lecz radując się jechał dalej swoją drogą (Dz. 8,39).  

2.      A gdy Paweł zgarnął kupę chrustu i nakładał ją na ogień, wypełzła od gorąca żmija i uczepiła się jego ręki. Gdy zaś tubylcy ujrzeli zwisającego gada u jego ręki, mówili między sobą: Człowiek ten jest zapewne mordercą, bo chociaż wyszedł cało z morza, sprawiedliwość boska żyć mu nie pozwoliła. Lecz on strząsnął gada w ogień i nie doznał nic złego; oni zaś oczekiwali, że spuchnie lub zaraz trupem padnie. Ale gdy długo czekali i widzieli, że nic nadzwyczajnego z nim się nie dzieje, zmienili zdanie i mówili, że jest bogiem (Dz. 28,3-6).  

3.      Ci więc, którzy przyjęli słowo jego, zostali ochrzczeni i pozyskanych zostało owego dnia około trzech tysięcy dusz. (Dz. 2,41).  

Proszę jednak zwrócić uwagę, że apostoł Paweł w Liście do Koryntian, mówiąc o namaszczeniu, kieruje te słowa do każdego członka Kościoła Chrystusowego, do nowonarodzonego Bożego dziecka (zob. II Kor. 1,21-22).  Jeżeli tak przedstawia to Biblia, to nasuwa się tylko jeden wniosek: namaszczenie nie jest udziałem tylko szczególnych sług Bożych czy tylko tych, którzy otrzymują dary Ducha Świętego. Samo namaszczenie nie zamyka się też jedynie w cudach czy proroctwach. Namaszczenie jest udziałem każdego wiernego sługi Bożego zgodnie z nauczaniem Biblii: „Tym który nas namaścił, jest Bóg, który też wycisnął na nas pieczęć i dał zadatek Ducha do serc naszych”. Apostoł Piotr, w dzień pięćdziesiątnicy, przekazuje Bożą prawdę dotyczącą wylania Ducha Świętego, o czym czytamy w Dziejach Apostolskich: Upamiętajcie się i niechaj się każdy z was da ochrzcić w imię Jezusa Chrystusa na odpuszczenie grzechów waszych, a otrzymacie dar Ducha Świętego. Obietnica ta bowiem odnosi się do was i do dzieci waszych oraz do wszystkich, którzy są z dala, ilu ich Pan, Bóg nasz, powoła (Dz. 2,38-39).

Jak jest więc droga prowadząca do namaszczenia?

Sięgnijmy do doskonałego przykładu, jaki stanowi Pan Jezus: Umiłowałeś sprawiedliwość, a znienawidziłeś nieprawość: Dlatego namaścił cię, o Boże, Bóg twój olejkiem wesela jak żadnego z towarzyszy twoich (Hebr. 1,9).

O Jezusie wyraźnie jest napisane, że został namaszczony ponieważ znienawidził nieprawość, a umiłował sprawiedliwość. Każdy więc, który pragnie otrzymać namaszczenie musi zejść z szerokiej drogi i wejść na drogę wąską prowadzącą do Bożego Królestwa. Przy namaszczeniu nie ma też absolutnie miejsca na niesprawiedliwość i nieposłuszeństwo Bogu. Tylko czystość i uświęcone życie oraz łaska zlana przez krzyż otwierają człowiekowi drogę do Bożego namaszczenia.

Nowy Testament nakreśla w szczególności dwa cele Bożego namaszczenia:

1.      Namaszczenie, które otrzymuje każde nowonarodzone dziecko Boże.

W Liście Jana znajdujemy Bożą definicję namaszczenia: Ale to namaszczenie, które od niego otrzymaliście, pozostaje w was i nie potrzebujecie, aby was ktoś uczył; lecz jak namaszczenie jego poucza was o wszystkim i jest prawdziwe, a nie jest kłamstwem, i jak was nauczyło, tak w nim trwajcie (I Jana 2,27). Boże namaszczenie wprowadza nas i utrzymuje w nauce Pana Jezusa, co dokonuje się przez moc Słowa Bożego w Duchu Świętym. Wpływa ono na nasze myśli i sumienie zmieniając też i serce. Zgodnie z Bożym oczekiwaniem doprowadza także do całkowitego oddania się w ręce Boga, co apostoł Paweł ujął w następujących słowach „aby cały duch, dusza i ciało są bez nagany i przygotowane na przyjście Pana Jezusa". Mąż Boży apostoł Piotr wskazuje na potężny udział Ducha Świętego w kształtowaniu natury mającej królować w sercu wierzącego: Boska jego moc obdarowała nas wszystkim, co jest potrzebne do życia i pobożności, przez poznanie tego, który nas powołał przez własną chwałę i cnotę,przez które darowane nam zostały drogie i największe obietnice, abyście przez nie stali się uczestnikami boskiej natury, uniknąwszy skażenia, jakie na tym świecie pociąga za sobą pożądliwość (II Piotra 1,3-4).

Boże namaszczenie jest widoczną „mocą” objawiającą się w naszym codziennym życiu. Daje ono siłę i pragnienie do jeszcze bliższej społeczności z Bogiem. Napełnia nas Bożą miłością i umożliwia prowadzenie nowego życia w bojaźni Pańskiej. Namaszczenie wiedzie człowieka przez życie połączone z Panem i wypełnione pełnią Ducha Świętego. Namaszczenie było widoczne nie tylko w życiu ale też i na obliczu apostołów stojących przed Radą Izraela, która to stwierdziła: ci ludzie byli z Jezusem. Wreszcie namaszczenie pozwala na posiadanie pełnej jedności z Bogiem przybliżając i urealniając jednocześnie słowa, które Pan Jezus niegdyś skierował do Filipa: Filipie, kto widzi mnie widzi i Ojca.

Czy więc codzienne chodzenie w obecności Pana Jezusa i korzystanie z Jego stałej opieki i prowadzenia niej jest doświadczaniem cudu namaszczenia i życia nowonarodzonego dziecka Bożego? Odpowiedź jest jedna: TAK. Boże namaszczenie stale i stale wprowadza nas w głębiny nieskończonej miłości Bożej. Tam, gdzie obecne jest namaszczenie, tam też znajduje się sprawiedliwość, pokój i radość w Duchu Świętym. Tam też króluje sam Jezus i obecna jest też pełnia Ducha Świętego.

Podsumowując ten punkt przytoczę jeszcze jeden cytat charakteryzujący  namaszczonego:  My wszyscy tedy, z odsłoniętym obliczem, oglądając jak w zwierciadle chwałę Pana, zostajemy przemienieni w ten sam obraz, z chwały w chwałę, jak to sprawia Pan, który jest Duchem (II Kor. 3,18).

2.      Namaszczenie w służbie i korzystaniu z działania darów Ducha Świętego.

Namaszczony człowiek noszący w sobie obraz Pana Jezusa jest jednocześnie przygotowany do przyjęcia od Pana Boga namaszczenia, które daje siłę i moc do pełnienia określonej służby, zgodnej z powołaniem. Przytoczę dwa miejsca Słowa Bożego wyraźnie wskazujące do kogo należy decyzja w obdarowaniu i przekazywaniu służby. Apostoł Paweł, dotykając tematu Bożego błogosławieństwa i obdarowania, w Liście do Koryntian wyraźnie wskazuje na Pana Boga i Ducha Świętego: A różne są dary łaski, lecz Duch ten sam. I różne są posługi, lecz Pan ten sam. I różne są sposoby działania, lecz ten sam Bóg, który sprawia wszystko we wszystkich.  A w każdym różnie przejawia się Duch ku wspólnemu pożytkowi (I Kor. 12,4-7).

Następnie, kontynuując ta myśl apostoł pisze: Wszystko to zaś sprawia jeden i ten sam Duch, rozdzielając każdemu poszczególnie, jak chce (I Kor. 12,11).

Temat powołania z kolei ujęty został m.in. w Liście do Efezjan: I On ustanowił jednych apostołami, drugich prorokami, innych ewangelistami, a innych pasterzami
i nauczycielami, aby przygotować świętych do dzieła posługiwania, do budowania ciała Chrystusowego, aż dojdziemy wszyscy do jedności wiary i poznania Syna Bożego, do męskiej doskonałości, i dorośniemy do wymiarów pełni Chrystusowej
(Efez. 4,11-13).

Osoba namaszczona przez Boga jest przygotowana i gotowa przyjąć pozycję proroka Izajasza, który słysząc pytanie: kogo poślę i kto tam pójdzie, odpowiada: oto jestem poślij mnie. Namaszczenie w służbie prowadzi do zgodnego z Bożą wolą realizowania Bożego planu budowania Kościoła Pana Jezusa.  W życiu takiej osoby nabierają mocy słowa wypowiedziane przez Pana Jezusa: Oni zaś poszli i wszędzie kazali, a Pan im pomagał i potwierdzał ich słowo znakami, które mu towarzyszyły (Mk. 16,20).

Namaszczony Paweł na własnym przykładzie pokazuje Boże prowadzenie: a mowa moja i zwiastowanie moje nie były głoszone w przekonywających słowach mądrości, lecz objawiały się w nich Duch i moc (I Kor. 2,4).

Namaszczenie jest też Bożą ochroną w trudnych sytuacjach, umożliwiając godne reprezentowanie Pana Jezusa i prowadzenie obrony, zgodnie z wolą Ducha Świętego: A gdy was poprowadzą, żeby was wydać, nie troszczcie się naprzód o to, co macie mówić, ale mówcie to, co wam będzie dane w owej godzinie, albowiem nie wy jesteście tymi, którzy mówią, lecz Duch Święty (Mk. 13,11).  Przyjrzyjmy się raz jeszcze temu niezwykle ciekawemu przykładowi z życia apostoła Pawła: A gdy Paweł zgarnął kupę chrustu i nakładał ją na ogień, wypełzła od gorąca żmija i uczepiła się jego ręki. Gdy zaś tubylcy ujrzeli zwisającego gada u jego ręki, mówili między sobą: Człowiek ten jest zapewne mordercą, bo chociaż wyszedł cało z morza, sprawiedliwość boska żyć mu nie pozwoliła. Lecz on strząsnął gada w ogień i nie doznał nic złego; oni zaś oczekiwali, że spuchnie lub zaraz trupem padnie. Ale gdy długo czekali i widzieli, że nic nadzwyczajnego z nim się nie dzieje, zmienili zdanie i mówili, że jest bogiem (Dz. 28,3-6).

Namaszczenie, w rozumieniu Biblii, jest wspaniałym Bożym wypełnieniem, które przemienia, naucza, utrzymuje w czystości i świętości oraz wyposaża i nadaje moc w wykonywanej pracy i służbie dla Boga umożliwiając jednocześnie korzystanie z darów Ducha Świętego.

Zwróćmy uwagę na poniższe wersety: I napełnieni zostali wszyscy Duchem Świętym, i zaczęli mówić innymi językami, tak jak im Duch poddawał (Dz. 2,4).  Albowiem proroctwo nie przychodziło nigdy z woli ludzkiej, lecz wypowiadali je ludzie Boży, natchnieni Duchem Świętym (II Piotra 1,21).  

Nie można zawężać Bożego namaszczenia tylko do mocy i darów Ducha Świętego, lecz należy otwierać swe serce, w pokorze oczekiwać i przebywać w Bożym namaszczeniu w codziennym chodzeniu za Panem. W namaszczeniu widać charakter i osobowość Pana Jezusa.

Apostoł Piotr pokazał drogę która prowadzi poprzez Boże namaszczenie i łaskę:

1.         Ceną namaszczenia jest przelana krew na Golgocie

Wiedząc, że nie rzeczami znikomymi, srebrem albo złotem, zostaliście wykupieni z marnego postępowania waszego, przez ojców wam przekazanego,  lecz drogą krwią Chrystusa, jako baranka niewinnego i nieskalanego.  Wprawdzie był On na to przeznaczony już przed założeniem świata, ale objawiony został dopiero w czasach ostatnich ze względu na was, którzy przez niego uwierzyliście w Boga, który go wzbudził z umarłych i dał mu chwałę, tak iż wiara wasza i nadzieja są w Bogu. 1 Piotra 1:18-21 

2.         Zadanie postawione przed człowiekiem.

Przystąpcie do niego, do kamienia żywego, przez ludzi wprawdzie odrzuconego, lecz przez Boga wybranego jako kosztowny. I wy sami jako kamienie żywe budujcie się w dom duchowy, w kapłaństwo święte, aby składać duchowe ofiary przyjemne Bogu przez Jezusa Chrystusa. 1 Piotra 2:4-5

3.         Namaszczenie i powołanie.

Ale wy jesteście rodem wybranym, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem nabytym, abyście rozgłaszali cnoty tego, który was powołał z ciemności do cudownej swojej światłości. 1 Piotra 2:9

Niech dobry Pan błogosławi Was Drodzy Czytelnicy i prowadzi drogą namaszczenia.

Copyright 2011 Namaszczony sługa Boży. Chrześcijańska Wspólnota Zielonoświątkowa - Zbór w Legnicy
Joomla templates 1.7 by Hostgator