Dary Ducha Świętego – cz.5

 

Roman Jawdyk

To już ostatnia część naszego wspólnego rozważania na temat darów Ducha Świętego, pozostały nam dwa Dary do omówienia. Dar rozlicznych języków i dar tłumaczenia.  Dary które budują  Boże dziecko w autorytecie Ojca. Znane są słowa listu do Koryntian, kto językami mówi siebie samego buduje. Poprzednio omawiane dary bardzo wyraźnie wskazywały na budowę całego Kościoła, poprzez pełnione służby i pilnujące czystości życia i nauczania w Bożym narodzie. Te dwa dary przygotowują  do osobistego trwania w społeczności z Bogiem i uzdolniają do przyjęcia talentu od Boga i wykonie pracy w Kościele.

Dwa dary wymienione jako ostatnie są darami wyłącznie nowotestamentowymi, a są to: dar różnych (innych) języków i dar ich tłumaczenia. Wszystkie pozostałe dary i działania Ducha Świętego przejawiały się może w nieco innej formie już w Starym Testamencie.

 

VIII. Dar różnych (rozlicznych) języków.

Napełniony człowiek Duchem Świętym przemawia lub modli się innym językiem lub językami, których się nigdy nie uczył, których nie rozumie. Zgodnie z nauczaniem apostoła Pawła poznajemy błogosławieństwo Bożego działania: Bo jeśli się modlę, mówiąc językami, duch mój się modli, ale rozum mój tego nie przyswaja.  Cóż tedy? Będę się modlił duchem, będę się modlił i rozumem; będę śpiewał duchem, będę też śpiewał   i rozumem 1 Kor. 14:14-15.

Chrzest w Duchu Świętym wprowadza i umożliwia człowiekowi mówienie (modlenie się) językami i może występować jako dar różnych języków, ale też jako potwierdzenie tego chrztu i następnie Boże wyposażenie prowadzące w wewnętrznej duchowej modlitwie w Duchu Świętym.  Dar ten przeznaczony jest wyłącznie dla okresu łaski Chrystusowej i jest działaniem Bożego rozumu, gdzie ludzki rozum staje się bezużyteczny. Jest to dar budujący przede wszystkim tego, który się nim posługuje.

Pomiędzy darem różnych języków a modlitwą innymi językami w czasie chrztu Duchem Świętym zachodzi ogromna różnica. Podczas chrztu Duchem Świętym każdy modli się obcym językiem, lecz nie wszyscy ochrzczeni Duchem Świętym otrzymują dar różnych języków.

Dzieje Apostolskie przedstawiają chrzest w Duchu Świętym:

–  I napełnieni zostali wszyscy Duchem Świętym, i zaczęli mówić innymi językami, tak jak im Duch poddawał

Dz. Ap.2:4

– I zdumieli się wierni pochodzenia żydowskiego, którzy z Piotrem przyszli, że i na pogan został wylany dar Ducha Świętego; słyszeli ich bowiem, jak mówili językami i wielbili Boga. Dz. Ap.10:45-46  

–  A gdy Paweł włożył na nich ręce, zstąpił na nich Duch Święty i mówili językami, i prorokował Dz. Ap.19:6

Te trzy przykłady Biblii wprowadzają  w Bożą prawdę po czym poznać chrzest w Duchu Świętym. Każde z nim wskazuje na modlitwę na językach, dla wielu niezrozumiałe i z powodu niezrozumienia, i braku możliwości umieszczenia tej prawdy w ludzkiej logice, lekceważą i odrzucają Boże błogosławieństwo.  Biblia ukazuje nam wspaniałe  Boże błogosławieństwo w modlitwie na obcych językach w których:

1. ogłaszane są wielkie Boże działa

–  Bo kto językami mówi, nie dla ludzi mówi, lecz dla Boga; nikt go bowiem nie rozumie, a on  w mocy Ducha rzeczy tajemne wygłasza 1 Kor. 14:2

2. Duch Święty buduje i wzmacnia mówiącego.

–  Kto językami mówi, siebie tylko buduje; a kto prorokuje, zbór buduje 1 Kor. 14:4

3. Modlitwa inspirowana i prowadzona w mocy Ducha.

–  Bo jeśli się modlę, mówiąc językami, duch mój się modli, ale rozum mój tego nie przyswaja 1 Kor. 14:14

–  Ale wy, umiłowani, budujcie siebie samych w oparciu o najświętszą wiarę waszą, módlcie się w Duchu Świętym Judy 1:20

Każdy kto doświadczył modlitwy w duchu płynącej z nieba i skierowanej do Ojca rozumie jej znaczenie i to szczególne błogosławione przeżycie. Dobór słów treści nie jest wynikiem ludzkiego umysłu, autorem takiej modlitwy jest Święty Duch. Chwała Panu Bogu.

 Mimo tego że jest to dar do budowania indywidualnego, obce języki wpływają na  budowę Kościoła, mogą świadczyć o tym przywołane miejsca Biblii:

–  Cóż tedy, bracia? Gdy się schodzicie, jeden z was służy psalmem, inny nauką, inny objawieniem, inny językami, inny ich wykładem; wszystko to niech będzie ku zbudowaniu 1 Kor. 14:26

–  A pragnąłbym, żebyście wy wszyscy mówili językami, lecz jeszcze bardziej, żebyście prorokowali; bo większy jest ten, kto prorokuje, niż ten, kto mówi językami, chyba żeby je wykładał, aby zbór był zbudowany 1 Kor. 14:5

 

Co jeszcze Biblia mówi na temat obcych języków i jak korzystać w prowadzeniu służby:

Tak tedy, bracia, jeżeli przyjdę do was i będę mówił językami, jakiż pożytek z tego mieć będziecie, jeśli mowa moja nie będzie zawierała czy to objawienia, czy wiedzy, czy proroctwa, czy nauki? 1 Kor. 14:6

Przeto mówienie językami, to znak nie dla wierzących, ale dla niewierzących, a proroctwo nie dla niewierzących, ale dla wierzących 1 Kor. 14:22

Jeśli się tedy cały zbór zgromadza na jednym miejscu i wszyscy językami niezrozumiałymi mówić będą, a wejdą tam zwykli wierni albo niewierzący, czyż nie powiedzą, że szalejecie?  1 Kor. 14:23

Jeśli kto mówi językami, niech to czyni dwóch albo najwyżej trzech, i to po kolei, a jeden niech wykłada

1 Kor. 14:27

Tak więc, bracia moi, starajcie się gorliwie o dar prorokowania i językami mówić nie zabraniajcie 1 Kor. 14:39

Powyższe wersety wskazują na niewłaściwe korzystanie darem mówienia językami, które występowały w zborze w Koryncie i z pewnością mają miejsce i dzisiaj. Nie należy jednak rozumieć że modlenie się językami w społecznych modlitwach zanoszonych w zborze jest przekroczeniem podanej nauki. Powyższe wersety mają zastosowanie wówczas, gdy usługujący Brat zamiast w sposób zrozumiały prowadzić zgromadzenie, usługiwać w języku zrozumiałym dla słuchaczy, tak „uduchowia” swoje kazania, że nikt go nie rozumie, bo są to po prostu ich modlitwy (kazania) wygłaszane w niezrozumiałych językach. Potwierdza to apostoł Paweł pisząc: wszakże w zborze wolę powiedzieć pięć słów zrozumiałych, aby i innych pouczyć, niż dziesięć tysięcy słów językiem niezrozumiałym 1 Kor. 14,19. W kontekście powyższego wydaje się to zrozumiałe i uzasadnione, choć wielu chętnie zabrania modlitwy językami w zgromadzeniu, zapominając zupełnie o wskazówce ap. Pawła, językami mówić nie zabraniajcie. Modlitwa jest czymś innym niż mówienie do zgromadzenia. W społecznościach praktykujących wspólne modlitwy korzystając ze wzoru pierwszych apostolskich zborów, modlenie się na językach nikomu nie przeszkadza i nie wprowadza zamieszania, jest osobistą rozmowa ze swoim Ojcem. Gdy następuje pojedyncza modlitwa lub przekaz dla zboru oczywiście należy przemawiać językiem zrozumiałem, lub korzystać z daru tłumaczenia języków.

Apostoł Paweł z całego serca dziękuję Bogu za przywilej obfitego mówienia i prowadzonych modlitw w innych językach (1 Kor. 14:18). Werset ten pokazuje jaką postawę powinni mieć ci, którym ten przywilej został przekazany. Nie wyposażył Duch Święty duchową modlitwą którą następnie należy ograniczyć. Należy z dziękczynieniem  korzystać z daru języków zgodnie z Bożym namaszczeniem, tego oczekuje od nas Bóg.

Dar rozlicznych języków jest to ogłaszanie w Duchu wielkich spraw Bożych. Często występuje on także jako forma Bożego objawienia skierowanego do zgromadzenia, niejednokrotnie jako słowo prorocze.. Dar języków stanowi duchowe zbudowanie dla poszczególnych członków Kościoła Pana Jezusa i wspaniale oddziałuje na zbór odczuwający Bożą obecność. Apostoł Paweł w wymienionych wersetach naucza, jak korzystać z tego wspaniałego daru, podczas wygłaszania lub nauczania Słowa Bożego, uświadamia o konieczność zrozumiałego przekazu treści nauczania. Ten sam mąż Boży, gdy mówi o społecznej modlitwie, wręcz namawia do obfitego korzystania z działania Ducha Świętego poprzez modlitwę Ducha, modlitwę w obcym języku.

Dar obcych języków jest Bożym błogosławieństwem dla osoby rozumiejąca treść przekazu, np. Pan posłuży się językiem znanym niewierzącemu, który akurat znajduje się w jakimś zgromadzeniu. Posłużę się tu jednym przykładem. W latach sześćdziesiątych prof. Uliita, znany  naukowiec filolog języka łacińskiego, odpoczywał w sanatorium w Polanicy Zdroju. Korzystając z zaproszenia, przybył na nabożeństwo do naszego zboru. Na nabożeństwie odczuwało się szczególne namaszczenie i działanie Ducha Świętego. Jedna z prostych, niewykształconych sióstr przeżyła na tym nabożeństwie chrzest w Duchu Świętym i zaczęła się modlić na obcym języku. Prof. Uliita ku swemu wielkiemu zaskoczeniu usłyszał wielkie sprawy Boże ogłaszane w przepięknie użytym języku łacińskim. Nie spodziewał się, że w tym prostym spotkaniu wśród robotników znajdzie tak wykształconą osobę, więc po nabożeństwie podszedł do naszej siostry rozpoczynając z nią dialog w języku łacińskim. Ku swemu zaskoczeniu usłyszał: przepraszam, ale ja Pana nie rozumiem. I tu dowiedział się całej prawdy o działaniu Ducha Świętego, po czym przyjął Pana Jezusa i do końca swego życia usługiwał Bożym Słowem będąc wiernym Panu Bogu.

 

IX. Dar tłumaczenia języków

Dar tłumaczenia języków jest wspaniałym darem. Pan pragnie aby każdy modlący się obcymi językami prosił o dar tłumaczenia. Słowo Boże wyraźnie uczy nas tej prawdy: Dlatego ten, kto mówi językami, niechaj się modli o dar wykładania ich 1 Kor. 14:13. Modlitwa w obcym języku połączona z tłumaczeniem buduje Zbór. Przetłumaczona modlitwa często okazuje się proroctwem lub objawieniem woli Bożej, zapewnieniem o Jego obecności czy też gotowości błogosławieństwa.

Dlaczego tak wiele jest mylnych i niebiblijnych nauk dotyczących tłumaczeń języków i samych języków?

Ponieważ ograniczony ludzki umysł próbuje sprowadzić i przystosować do możliwości swego intelektu, a wszystko co wybiega poza jego ramy – odrzuca. Języki są często językami nieba, mową anielską, językami różnych narodów stąd wykraczają daleko poza możliwości zrozumienia ludzkim umysłem. W przypadku otrzymywania modlitwę w języku znanym ludziom, to zalecenie apostoła Pawła byłoby proste: modlisz się np. w języku niemieckim, więc naucz się go, abyś mógł go tłumaczyć i wówczas byłoby to dla wszystkich  zrozumiałe. Nie ma jednak możliwości nauczyć się języka nieba lub języka który jest efektem Boskiego rozumu i go tłumaczyć. Stąd też następujące zalecenie: gdy się modlisz w obcym języku proś tegoż samego Boga, aby w Duchu Świętym obdarował tłumaczeniem, i tu proszę zwrócić uwagę – bez udziału twego rozumu w natchnieniu Ducha Świętego. Dar ten działa wyłącznie pod natchnieniem Ducha Świętego jednakowo dotyczące każdego obcego języka, języka nieba czy też ludzkiego.

Kończąc rozważanie na temat darów Ducha Świętego zauważmy, że ich działanie ma podwójny cel:

1. Dla ludzi żyjących w pokoju Bożym i prowadzący czyste święte życie, są one niewypowiedzianym błogosławieństwem i pozwalają na przeżywanie „atmosfery nieba”.

2.  Dla ludzi żyjących w grzechu, nie posiadających Bożego pokoju, służą one ku napominaniu i przekonywaniu o konieczności upamiętania się, wskazując na Boży cud..

Kościół Pana Jezusa niesie zwycięski sztandar Ewangelii Pana Jezusa. To Pan Bóg sam postanowił ukazać siebie w Kościele poprzez Ducha Świętego: aby teraz nadziemskie władze i zwierzchności w okręgach niebieskich poznały przez Kościół różnorodną mądrość Bożą, według odwiecznego postanowienia, które wykonał w Chrystusie Jezusie, Panu naszym, w którym mamy swobodę i dostęp do Boga z ufnością przez wiarę w niego Efez. 3:9-12. 

Kończąc rozważania na temat darów Ducha Świętego należy zauważyć Boże objawione dzieło zbawienia, które pozwoliłem sobie przedstawić w trzech punktach:

1.       Stworzenie możliwości powrotu do tronu Bożego miłosierdzia objawionego w Jezusie Chrystusie.

–  Albowiem tak Bóg umiłował świat, że Syna swego jednorodzonego dał, aby każdy, kto weń wierzy, nie zginął, ale miał żywot wieczny. Jana 3:16  

te zaś są spisane, abyście wierzyli, że Jezus jest Chrystusem, Synem Boga, i abyście wierząc mieli żywot w imieniu jego. Jana 20:31  

przez które darowane nam zostały drogie i największe obietnice, abyście przez nie stali się uczestnikami boskiej natury, uniknąwszy skażenia, jakie na tym świecie pociąga za sobą pożądliwość. 2 Piotra 1:4  

2.      Przekazanie pełnej prawdy o Bożym miłosierdziu przez ewangelię która jest doskonałym słowem proroczym, przygotowującym do zbawienia.

Całe Pismo przez Boga jest natchnione i pożyteczne do nauki, do wykrywania błędów, do poprawy, do wychowywania w sprawiedliwości,  aby człowiek Boży był doskonały, do wszelkiego dobrego dzieła przygotowany. 2 Tym. 3:16-17  

3.       Wyposarzenie Kościoła mocą kształtująca naturę Jezusa w Kościele.

gdyż ewangelia zwiastowana wam przez nas, doszła was nie tylko w Słowie, lecz także w mocy i w Duchu Świętym, i z wielką siłą przekonania; wszak wiecie, jak wystąpiliśmy między wami przez wzgląd na was. 1 Tes. 1:5  

–  I wy sami jako kamienie żywe budujcie się w dom duchowy, w kapłaństwo święte, aby składać duchowe ofiary przyjemne Bogu przez Jezusa Chrystusa. 1 Piotra 2:5

– I przebywali tam przez dłuższy czas, mówiąc odważnie w ufności ku Panu, który słowo łaski swojej potwierdzał znakami i cudami, jakich dokonywał przez ich ręce.  Dz. Ap. 14:3  

Nikt nie jest w stanie zgłębić Bożych tajemnic dotyczące miłości do człowieka, ale dzięki Panu Bogu za wspaniałe doświadczenie zbawiennej łaski w Jezusie, cudownej mądrości w Słowie Bożym i Bożego działania w mocy Ducha Świętego.

Nikt nigdy nie zawiódł się i nie zwiedzie pokładając nadzieję na Jezusie Chrystusie. Bądźcie pełni Ducha Świętego, tak nawołuje Ap. Paweł.  Chwała Panu Bogu.

Nadzieja

 

Roman Jawdyk

Apostoł narodów w 1l. do Kor. r 13 w13 napisał „Teraz więc pozostaje wiara, nadzieja, miłość, te trzy rzeczy; lecz z nich największa jest miłość.” Wśród wymienionych podstawowych aspektów prowadzących do bram Nieba znajduje się nadzieja. Często w tym świecie wyśmiewana. Ogólnie znane jest powiedzenie: „nadzieja matką głupich”. Świadczy to o lekceważeniu i pogardzaniu tymi, którzy żywią nadzieję. Częstokroć słyszeliśmy bardzo wiele usług na temat wiary i miłości. Nadzieja zostaje niejednokrotnie na boku. Moje rozważania chciałbym skupić właśnie w temacie nadziei.

Poszukajmy odpowiedzi biblijnej dotyczącej tegoż właśnie zagadnienia. Już wymieniony werset nauki Pawła wprowadza nas w temat nauczania o nadziei. Zwróćmy uwagę, na L do Rzym. r. 15 w 13 „ A Bóg nadziei niechaj was napełni wszelką radością i pokojem w wierze, abyście obfitowali w nadzieję przez moc Ducha Świętego” Fragment ten poprzez określenie: „A Bóg nadziei”, wskazuje kto jest źródłem nadziei, oraz przesyła życzenie Boga abyśmy w niej obfitowali. Obfitość wlewana jest przez Ducha Świętego. Zauważamy, iż najwyższy autorytet Biblii jest powołany w tym temacie. Można zadać sobie pytanie: Dlaczego tak ważne jest, abyśmy obfitowali w nadziei?

W nadziei biblijnej, otrzymujemy wiele Bożych błogosławieństw:

1.      Mając nadzieję nigdy nie zawstydzimy się i nie zawiedziemy się.

Psalm. 25 w 3 „Zaiste, wszyscy, którzy nadzieję pokładają w tobie, nie zawstydzą się”. Izaj. r. 49 w 23        „Nie zawiodą się ci, którzy w Panu nadzieję pokładają”.

2.      Uzbraja w dzielność, prowadzi do „męskości”.

Psalm. 31 w 25          „A serce wasze niech będzie dzielne. Wy wszyscy którzy macie nadzieję w Panu”.  Psalm 27 w 14           „Miej nadzieję w Panu! Bądź mężny i niech serce twoje będzie niezłomne! Miej nadzieję w Panu”.

3.      Otwiera serce i pozwala oczekiwać na spływającą łaskę Pana.

Psalm . 33 w 22         „Niech spocznie na nas łaska twoja, Panie. Ponieważ w tobie mamy nadzieję!”

4.      Przybliża obietnice Boże, wlewa świadomość wysłuchanych modlitw.

Psalm. 38 w 16          „W Tobie bowiem, Panie pokładam nadzieję moją: Ty odpowiadasz Panie Boże mój”. Psalm. 65 w 6 „Przedziwnie wysłuchałeś nas w dobroci, Boże Zbawienia naszego, Nadziejo wszystkich krańców ziemi”. Nadzieja przez wiarę prowadzi nas w modlitwie, wzmacnia siły w oczekiwaniu i nie pozwala zapomnieć o obietnicach Bożych

Biblijna nadzieja, jest:

1.      Wypływająca z Pisma Świętego. Rzym. r.15 w 4 „Cokolwiek bowiem przedtem napisano, dla naszego pouczenia napisano, abyśmy przez cierpliwość i przez pociechę z Pism nadzieję mieli”. Następnie oparta jest na ewangelii Kol. r. 1 w 23 „Jeśli tylko wytrwacie w wierze, ugruntowani i stali, i nie zachwiejecie się w nadziei, opartej na ewangelii”. Ważnym aspektem w omawianym temacie jest fakt, iż tylko Boże Święte Słowo może kształtować podstawy i wprowadzać  w nadzieję żywą, ponieważ jest ono natchnione i spisane przez mężów prowadzonych Duchem Świętym. 2l do Tym. r.3 w 16 „Całe Pismo przez Boga jest natchnione i pożyteczne do nauki, do wykrywania błędów, do poprawy, do wychowywania w sprawiedliwości. Aby człowiek Boży był doskonały, do wszelkiego dobrego dzieła przygotowany”. Właśnie dlatego Biblia jest ponad czasowa, nie zmienia ją czas, kultura, osiągnięcia naukowe, ustroje polityczne, czy też zmieniające sie prawo, które coraz bardziej legalizuje grzech i odstępstwo od prostych dróg pańskich. Zapomina się o nauczaniu Ap Pawła Fil. r. 4 w 5 „Skromność wasza niech będzie znana wszystkim ludziom: Pan jest blisko.” Zwracam tutaj uwagę na wyrażenie „wszystkim ludziom”, to oznacza, że nie tylko wierzącym, ale też i ludziom nie zbawionym.  Podkreślę, że to właśnie proste zwiastowanie o krzyżu w nadziei, wprowadza do świętego życia.

2.      Napełniająca zbawieniem i chwałą. Rzym. r. 8 w 24 „W tej bowiem nadziei zbawieni jesteśmy”. A list do Kol. w r. 1 w 27 naucza: „jak wielkie jest między poganami bogactwo chwały tej tajemnicy, którą jest Chrystus w was, nadzieja chwały.” List do Tytusa w r.  1 w 2 określa jednoznacznie, „ W nadziei żywota wiecznego”. Pan Jezus modląc się mówił  E. Jana r. 17 w 22 „A Ja dałem im chwałę, którą mi dałeś, aby byli jedno, jak my jedno jesteśmy”. Chwała Panu Bogu.

3.      Jest nią nasz Pan i Zbawiciel Jezus Chrystus 1L do Tym. r. 1 w 1 „Paweł, apostoł Chrystusa Jezusa z rozkazu Boga, Zbawiciela naszego, i Chrystusa Jezusa, nadziei naszej.” Pan Jezus, który jest nadzieją tych, którzy uwierzyli w Niego, ogłasza w E. Jana r. 15 w 15 „Już was nie nazywam sługami, bo sługa nie wie, co czyni Pan jego; lecz nazwałem was przyjaciółmi, bo wszystko, co słyszałem od Ojca mojego, oznajmiłem wam”. Kochani, przytoczony fragment i szczególnie słowa „wszystko, … oznajmiłem”, wskazują że Bóg w dziele zbawienia nie ma przed nami tajemnic, tak mocno nas umiłował. Amen.

Nadzieja prowadzi do:

1.      Oczyszczenia. Zwróćmy uwagę na 1L Jana r. 3 w 3 „I każdy, kto tę nadzieję w nim pokłada, oczyszcza się, tak jak On jest czysty”. Umożliwia prawidłową pracę, nie pozwala zasnąć, pracuje nad czystością życia chrześcijańskiego. Uświadamia, że brak czujności może spowodować wymazanie imienia z Księgi Żywota.

2.      Odrodzenia. Tak mówi Apostoł Piotr w pierwszym liście r. 1 w 3 „Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, którego według wielkiego miłosierdzia swego odrodził nas ku nadziei żywej przez zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa”. Bez nowo narodzenia nie można liczyć na zbawienie i tu nadzieja wzmacnia naszą pracę nad sobą.

3.      Uzbrojenia. 1 List do Tes. r. 5 w 8 „Przywdziawszy pancerz wiary i miłości oraz przyłbicę nadziei zbawienia.”Apostoł Paweł przypomina nam prawdę naszego życia, w liście do Ef. r. 6 w 12 „Gdyż bój toczymy nie z krwią i ciałem, lecz z nadziemskimi władzami.” W związku z powyższym, musimy pamiętać, że tylko cała zbroja i skierowany wzrok na Jezusa, daje nam prawo zwycięstwa. Pamiętając, że kiedy jestem mocny sam w sobie, to okazuje się moja słabość, ale gdy jestem słaby i kieruję wzrok nadziei na naszego Zbawiciela, to otwieram się na Boże działanie które daje zwycięstwo.

4.      Oparcia się na obietnicach. W drugim liście do Kor. r. 1 w 10 „Który z tak wielkiego niebezpieczeństwa śmierci nas wyrwał i wyrwie; w nim też nadzieję pokładamy, że i nadal wyrywać będzie”. Z kolei Ap. Paweł w 2L do Kor.  r. 1 w 20. napisał: „Bo obietnice Boże, ile ich było, w nim znalazły swoje TAK; dlatego też przez niego mówimy AMEN ku chwale Bożej.”

5.      Celem jest niebo. W tę prawdę wprowadza list do Kol. r. 1 w 3-5 „…Dla nadziei, która jest przygotowana dla was w niebie.” Właśnie niebo to rzeczywista nasza ojczyzna, zgodnie z nauczaniem listu do Fil. r. 3 w 20 „Nasza zaś ojczyzna jest w niebie, skąd też Zbawiciela oczekujemy, Pana Jezusa Chrystusa.” Zadaniem nadziei i wiary, jest wprowadzić do celu pielgrzymowania, gdzie dalej funkcjonować będzie miłość. Amen

Biblia doskonała księga, wskazuje również jaka nadzieja odprowadza od Boga i ginie wraz z człowiekiem, oddalonym od Boga.

1.      Nadzieja oparta na człowieku. Księga Joba r. 14 w 19.;/ Job woła „tak Ty w niwecz obracasz nadzieję człowieka”.

2.      Nadzieja nie oparta na Bogu skazuje się sama na zagładę K. Joba r. 8 w 13 „…zapomnieli o Bogu, i tak ginie nadzieja niegodziwego”.

3.      Oparta na bogactwie 1L do Tym. r 6 w 17 „Bogaczom tego świata nakazuj, ażeby się nie wynosili i nie pokładali nadziei w niepewnym bogactwie”.

4.      Niesprawiedliwych, która wprowadza gniew. Przyp. Sal. r. 11  w 23 „nadzieja niesprawiedliwych prowadzi do gniewu”

5.      Bezbożnych. Przyp. Sal. r. 10 w 28 „lecz nadzieja bezbożnych wniwecz się obraca”.

Grzeszymy, gdy nie przyjmujemy biblijną nadzieję zbawienia, czystego życia, poświęcenia się dla Bożej chwały zgodnie z K. Jer. r. 50 w 7 „ zgrzeszyli przeciwko Panu, niwie sprawiedliwości i nadziei ich ojców”. Zlekceważyli nadzieję swoich ojców, podaną przez Boga. Dlatego nasza nadzieja powinna wzrastać i umacniać się w autorytecie Ducha Świętego.

Co wpływa na budowanie nadziei?

1.     Miłość. Rzym r. 5 w 5 „A nadzieja nie zawodzi, bo miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego, który nam jest dany”. To miłość jest królewskim przykazaniem Jakub r. 2 w 8 „Jeśli jednak wypełniacie zgodnie z Pismem królewskie przykazanie: Będziesz miłował bliźniego swego jak siebie samego, dobrze czynicie.” Jest to aspekt niezmiernie ważny, ponieważ Pan Bóg jest miłością, objawioną w Jezusie.

2.     Radość, której źródłem jest Duch Święty. Rzym r. 12 w 12 „W nadziei radośni, w ucisku cierpliwi, w modlitwach wytrwali”. Potrzebujemy radości, której autorem jest Duch Święty L do Rzym. r. 14 w 17 „Albowiem królestwo Boże, to nie pokarm i napój, lecz sprawiedliwość i pokój, i radość w Duchu Świętym.” Radość która jest oczekiwana przez Boga, jako przynoszony owoc, o czym czytamy w L do Gal. R.5 w 22 „Owocem zaś Ducha są: miłość, radość, pokój, …” Radość która uskrzydla nas w cierpieniu dla Chrystusa 1L do Tes. r. 1 w 6 „A wy staliście się naśladowcami naszymi i Pana i przyjęliście Słowo w wielkim uciśnieniu, z radością Ducha Świętego”. Taka duchowa radość wzmacnia nadzieję.

3.     Trwanie w łasce. 2L do Tes. r. 2 w 16  „A sam Pan nasz Jezus Chrystus i Bóg, Ojciec nasz, który nas umiłował i dał pocieszenie wieczne, i dobrą nadzieję z łaski”. Łaska, która zbawia, ale też i kształtuje L do Tyt. r.2 w 11-12 „ Albowiem ukazała się łaska Boża, zbawienna  dla wszystkich ludzi, nauczająca nas, abyśmy wyrzekli się bezbożności i światowych pożądliwości i na tym doczesnym świecie wstrzemięźliwie, sprawiedliwie i pobożnie żyli. Oczekując błogosławionej nadziei.” Chwała żywemu Panu Bogu.

4.     Przebywanie w Duchu Świętym. L do Gal. R.5 w 5 „Albowiem my w Duchu oczekujemy spełnienia się nadziei usprawiedliwienia z wiary”. Aby to oczekiwanie było stabilne i wytrwałe potrzebna jest pełnia Ducha Świętego, trwanie w modlitwach na wzór Pawła. 2L do Tes. r.1 w 11 „W tej myśli też modlimy się zawsze za was, aby Bóg nasz uznał was za godnych powołania i w mocy doprowadził do końca wszystkie wasze dobre zamierzenia i dzieła wiary” W modlitwie , przybywając w Duchu Świętym znajdujesz siły do trwania w nadziei.

5.     Biblia. L do Rzym. r b15 w 4 „.. przez pociechę z Pism nadzieje mieli” Należy podkreślić tutaj, iż chodzi o czerpanie nauki z Biblii, które są przekazywane zgodnie z oczekiwaniem Bożym w Jego Boskiej mądrości. Chciałbym teraz zwrócić uwagę na dłuższy urywek biblijny. Nie będę go tutaj cytował w całości, przytoczę tylko jego fragmenty, dlatego proszę otwórzcie teraz waszą Biblię na fragmencie zapisanym w 1L do Kor. r 1 w 18-30. W wierszu 21 tegoż zapisu, czytamy: „Skoro świat przez mądrość swoją nie poznał Boga w jego Bożej mądrości, przeto upodobało się Bogu zbawić wierzących przez głupie zwiastowanie.”  Wiersz 30: „Ale wy dzięki niemu jesteście w Chrystusie Jezusie, który stał się dla was mądrością od Boga.” Pamiętając, że „Ewangelia Pana Jezusa, jest mocą Bożą, ku zbawieniu każdemu wierzącemu.”   

Korzystając z Bożych obietnic pracujmy nad naszą nadzieja. Niech nie brakuje jej nam w służbie Pańskiej 1L do Tes. 1 w 3 „Mając  w pamięci dzieło wiary waszej i trud miłości, i wytrwałość w nadziei pokładanej w Panu Naszym Jezusie Chrystusie”.

Kończąc, przekazuję dwa miejsca Biblii, które są również moim życzeniem dla Was:

1.      1 L Piotra r 1 w 21 „Którzy przez niego uwierzyliście w Boga, który go wzbudził z martwych i dał mu chwałę, tak iż wiara wasza i nadzieja są w Bogu”.

2.      L do Hebr. r. 6 w 11 „Pragniemy zaś, aby każdy z was okazał tą samą gorliwość dla zachowania pełni nadziei aż do końca”.

Niech Boża nadzieja złożona u stóp Pana Naszego Jezusa i gorliwość powiązana z wytrwałością prowadzi nas do naśladowania prawd Bożych, abyśmy  przez wiarę i cierpliwość dziedziczyli obietnice. Zgodnie z nauczaniem z listu Hebr. 6 w 12. „Abyście nie byli ociężałymi, ale naśladowali tych, którzy przez wiarę i cierpliwość dziedziczą obietnice.”

Wzrastajmy w poświęceniu, usługiwaniu, czystości, świętości. Żyjąc w nadziei na spotkanie i podchwycenie Kościoła. Tego Wam i sobie życzę z całego serca i o to będę się modlić .

„Błogosławiony ten, którego pomocą jest Bóg Jakuba, Którego nadzieja jest w Panu, Bogu Jego” Ps.146 w 5. Niech to Boże błogosławieństwo, błogosławieństwo nadziei  prowadzi do wieczności.

Zostańcie w Pokoju Bożym.